Εικόνα από χωριό, μέσα στη Σπάρτη. Οδός Αρχιδάμου αρ. 51. Ένα χαμόγειο σπιτάκι με κεραμίδια, με αυλίτσα και κληματαριά και γαλάζια παραθυρόφυλλα, «πνιγμένο» στην πρασινάδα, εκεί, στη δυτική πλαγιά του λόφου «Τούμπανο», μεταξύ των οδών Επισκόπου Βρεσθένης και Αρχιδάμου.
Στον πανέμορφο αυτό και καταπράσινο (κάποτε) λόφο, (όπως και στον άλλο λόφο του «ΞΕΝΙΑ») έχτισε σπιτάκια η φτωχολογιά του παλιού καιρού. Τέσσερις τοίχοι, μια σκεπή από κεραμίδια, μια σανιδένια πόρτα και λίγα παράθυρα, ίσα για να μπαίνει φως το πρωί και να διώχνει τα σκοτάδια απ’ τις καρδιές.
Σήμερα, τα περισσότερα απ’ αυτά τα σπιτάκια έχουν γκρεμιστεί. Τα ελάχιστα που απομένουν (ακατοίκητα πλέον) βιγλίζουν τις μνήμες μια άλλης Σπάρτης, μέχρι να γκρεμιστούν κι αυτά.
«Η κατοικία δεν είναι απλώς ένα καταφύγιο· είναι μια ζωντανή μαρτυρία της κοινωνικής και οικονομικής κατάστασης μιας εποχής. (…) μιας καθημερινότητας που σήμερα φαντάζει μακρινή, αλλά είναι βαθιά ριζωμένη στη συλλογική μας μνήμη. Τα σπίτια αυτά, αν και φτωχικά, φιλοξένησαν γενιές ανθρώπων που, παρά τις στερήσεις, καλλιέργησαν αξίες, έθρεψαν όνειρα και διαμόρφωσαν την ταυτότητα του νεότερου Ελληνισμού.»