Η φωτογραφία του Fly δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας. Σε δημόσιο κτήριο, στο Παλαιό Πρωτοδικείο Σπάρτης, σκαλωσιά εργασιών, πρόχειρα ντυμένη με πράσινο δίχτυ, έχει τοποθετηθεί με τρόπο που κλείνει πλήρως τη ράμπα πρόσβασης. Όχι δίπλα. Όχι λίγο πιο πέρα. Ακριβώς επάνω της. Η ράμπα υπάρχει τυπικά, άρα το κράτος «συμμορφώθηκε», αλλά στην πράξη είναι αχρηστευμένη, καθώς η πρόσβαση για άτομα με αναπηρία, ηλικιωμένους ή γονείς με καρότσια είναι απλώς αδύνατη, χωρίς εναλλακτική διαδρομή, χωρίς προσωρινή λύση, χωρίς προειδοποιητική σήμανση.
Το γεγονός αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα λόγω του δημοσίου χαρακτήρα του κτηρίου και το ερώτημα δεν είναι αν «θα διορθωθεί», αλλά πώς εγκρίθηκε εξαρχής αυτή η εγκατάσταση. Το πρόβλημα είναι ότι κανείς δεν σταμάτησε να πει: όχι, αυτό δεν γίνεται. Φαίνεται πως η προσβασιμότητα αντιμετωπίζεται ως υποχρέωση στα χαρτιά και όχι ως πραγματικό δικαίωμα των πολιτών. Και όσο τέτοιες εικόνες περνούν απαρατήρητες, τόσο η ισότητα θα παραμένει μια τυπική πρόβλεψη, χωρίς καμία εφαρμογή στην πράξη. Και φυσικά, όλα αυτά, ενώ η Λακωνία περιμένει 20 χρόνια για την αποκατάσταση του κτηρίου, με περισσότερες από 700 ημέρες αναμονής, σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Fly.