Ο π. Κων/νος Γκιοτσαλίτης (Πάκια Μολάων 1930 – Σπάρτη 2025), ο αγαπημένος μας και αξέχαστος παπα-Κώστας υπήρξε στη ζωή του μια καιομένη λαμπάδα.
Καιομένη λαμπάδα για τον Θεό, καιομένη λαμπάδα για την Εκκλησία, καιομένη λαμπάδα για την Οικογένειά του, καιομένη λαμπάδα για την Εκπαίδευση, καιομένηλαμπάδα για την Κοινωνία, καιομένη λαμπάδα για τον καθένα μας ξεχωριστά.
ΚΑΙ μετά το «πέταγμά» του για τους Ουρανούς, ο παπα– Κώστας, ο πνευματικός και ακριβός μας πατέρας κι αδελφός και φίλος και συγγενής και Δάσκαλος, παρέμεινε μια καιομένη λαμπάδα, αφού το σώμα μπορεί να παραδίδεται στη φθορά και την απώλεια, όμως το πνεύμα και η ψυχή, ΜΠΟΡΟΥΝ να παραμένουν εν ζωή και να φωτίζουν, να διδάσκουν και να καθοδηγούν ακόμα και απ’ αυτόν τον τάφο.
Πάνω στο μνήμα του παπα-Κώστα μας, στον Α. Γεώργιο Σπάρτης, υπάρχει, πλάι στη φωτογραφία του, το τελευταίο του γράμμα, αυτό που έγραψε τη στιγμή που λαβωμένος από τον Χάροντα στα Μαρμαρένια Αλώνια, ετοίμαζε τα φτερά για την ψυχούλα του, για το πέταγμά της από τα γήινα στα Επουράνια. Ένα γράμμα, μια επιστολή, προς εμάς που αποχαιρετούσε, προς την ψυχή του που ετοιμαζόταν να πετάξει, προς τον Πλάστη του που τον καρτερούσε στην αγκαλιά του:
«veni, vidi, Α bivi
Ήλθον, είδον, απήλθον.
Το περιώνυμο αξίωμα των Λατίνων.
Παύλος ο Απόστολος φωνεί:
«Ημών το πολίτευμα υπάρχει εν ουρανοίς». (Φιλιππισίους 3, 20)
Ψυχή μου, σαν τον υψιπέτη αϊτό, άνοιξε το φτερό σου το άυλο, και στου ουρανού την αιώνια πατρίδα πέτα. Τους εν τη γη ναίοντας αποχαιρέτα.
Από του Ιερού Χρυσοστόμου το στόμα γλυκυτέρα του μέλιτος έρρεεν η αυδή:
«Η αμαρτία άπαντας ανθρώπους δύναται δακείν».
Ευίλατε Θεέ μου! Το έλεός σου το ασύνορο στην ψυχή μου δείξον.
Ω Πλάστη μου … ευγνωμοσύνην για όλα Σου οφείλω.
Ο βραχύσωμος Ιερουργός
Κων/νος, ο κοντός»
Μέσα σε λίγες αράδες ζωγραφίζεται ανεξίτηλα, με αλήθεια, ταπεινότητα, μετάνοια και πίστη, ο σεβάσμιος Ιερουργός, ο φωτισμένος Δάσκαλος, η πολύκρουνοςπηγή του Πνεύματος, το απαύγασμα της Πίστης και της Αφοσίωσης προς τον Θεό.
Ακόμα και μέσα από το κρύο μάρμαρο του τάφου, ο παπα-Κώστας, ο Παπούλης μας, ακτινοβολεί σαν τον ήλιο και διδάσκει και ευλογεί και δίνει Πίστη, παρηγοριά και υπομονή σ’ όποιον στέκεται μπροστά στην τελευταία του κατοικία και αντικρίζει το φωτεινό πρόσωπο και τα καθαρά του μάτια στη φωτογραφία και διαβάζει την τελευταία του επιστολή και πνευματική παρακαταθήκη.
Κι επειδή ο Παπούλης, ποτέ δεν ήθελε να μας στενοχωρεί, κι επειδή ήξερε στις τελευταίες αυτές στιγμές της ζωής του, ότι δακρυσμένα θα ήταν τα μάτια μας, όταν θα διαβάζαμε το τελευταίο του γράμμα, «ζωγράφισε» στο τέλος, με τα λόγια του, ένα χαμόγελο για μας, όπως έκανε πάντα στη ζωή του:
«Ο βραχύσωμος Ιερουργός, Κων/νος, ο κοντός»
π. Κωνσταντίνε Γκιοτσαλίτη, παπα-Κώστα, Παπούλημας, σ’ ευχαριστούμε που δεν έφυγες από κοντά μας. Που μένεις ζωντανός στη μνήμη και στη καρδιά μας και γίνεσαι στασίδι για ν’ ακουμπήσουμε την κούραση της ζωής μας, τα βάσανά μας και τις ελπίδες μας, που γίνεσαι αμόνι για να σφυρηλατούμε την Πίστη μας, που γίνεσαι φτερούγα στις πλάτες μας για να πετάξουμε λίγο ψηλότερα απ’ αυτά που πασχίζουν να μας κρατήσουν καρφωμένους στα χαμηλά και στα γήινα.
Να είναι αναπαυμένη η ψυχούλα Σου, καλέ μας Παπούλη, εκεί στην αγκαλιά του Θεού που τόσο αγάπησες και με τόση αφοσίωση υπηρέτησες.
Κι από εκεί ψηλά να μας σκεπάζεις με την έγνοια και την αγάπη Σου, όπως έκανες και τότε που ήσουν εδώ μαζί μας στη γη.
Αιωνία η μνήμη Σου, Παπούλη μας αγαπημένε.
*«Η αμαρτία άπαντας ανθρώπους δύναται δακείν».
Η αμαρτία, όλους τους ανθρώπους μπορεί να δαγκώσει (αρχαίο ελληνικό γνωμικό)
** «Τους εν τη γη ναίοντας…» (αυτούς που κατοικούν στη γη)
Βαγγέλης Μητράκος