Έξι χρόνια μετά τις πρώτες επισημάνσεις, οι κυκλικοί κόμβοι της Σπάρτης εξακολουθούν να παραμένουν στα χαρτιά. Η διασταύρωση στο ΚΤΕΛ, τα ερωτήματα για την ασφάλεια των οδηγών και οι υποσχέσεις για χρηματοδότηση συνθέτουν μια εικόνα στασιμότητας, χωρίς απτό αποτέλεσμα.
Στη Σπάρτη, η συζήτηση για τους κυκλικούς κόμβους έχει εξελιχθεί σε μια ιστορία διαδοχικών καθυστερήσεων, μελετών και υποσχέσεων που, μέχρι σήμερα, δεν έχουν καταλήξει σε απτό αποτέλεσμα. Η επικινδυνότητα σε κομβικά σημεία του οδικού δικτύου παραμένει ένα ζήτημα που ζητά επιτακτικά λύση, ενώ η τοπική κοινωνία εξακολουθεί να περιμένει τις αναγκαίες παρεμβάσεις.
Ήταν 2 Σεπτεμβρίου 2025, όταν το ζήτημα επανήλθε στο προσκήνιο μέσα από σχετικό δημοσίευμα του Flynews. Σήμερα, 13 μήνες μετά, δεν έχει υπάρξει κάποια εξέλιξη. Οι δεσμεύσεις για αναζήτηση χρηματοδότησης δεν έχουν οδηγήσει στην έναρξη κατασκευής ενός κυκλικού κόμβου, με κορωνίδα τη διασταύρωση στο ΚΤΕΛ Λακωνίας, η οποία εξακολουθεί να αποτελεί το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτής της παρατεταμένης εκκρεμότητας.
Έξι χρόνια αναμονής και ο χρόνος που δεν γυρίζει πίσω
Η ιστορία δεν ξεκίνησε χθες. Στις 30 Δεκεμβρίου 2020, ο κ. Τσουκλέρης είχε ήδη θέσει στο Δημοτικό Συμβούλιο Σπάρτης την ανάγκη κατασκευής κόμβου, στο πλαίσιο της νέας εισόδου της πόλης.
Χρειάστηκαν, ωστόσο, περισσότερα από δύο χρόνια, μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2022, για να παρουσιαστεί μελέτη για τους κόμβους, έπειτα από σχετική ανάθεση της τότε δημοτικής αρχής. Από εκείνο το σημείο και μετά, η υπόθεση δεν προχώρησε όπως θα αναμενόταν για ένα έργο που συνδέεται άμεσα με την ασφάλεια της καθημερινής μετακίνησης.
Το θέμα επανήλθε κατά την 4η Λογοδοσία της παρούσας δημοτικής αρχής, όταν ο κ. Τσουκλέρης επισήμανε ότι, παρά τα χρόνια που έχουν περάσει, δεν έχει γίνει ουσιαστικό βήμα, ενώ στο μεταξύ έχουν σημειωθεί και ατυχήματα.
Η επισήμανση αυτή δεν αφορά απλώς μια εκκρεμότητα στον σχεδιασμό των υποδομών. Αναδεικνύει το εύλογο ερώτημα για το πόσο ακόμη μπορεί να παραμένει σε αναμονή μια παρέμβαση που έχει αναγνωριστεί ως αναγκαία εδώ και χρόνια.
Οι προσωρινές «λύσεις»
Μέχρι σήμερα, οι παρεμβάσεις που έχουν γίνει στο ΚΤΕΛ Λακωνίας κυρίως, περιορίζονται σε προσωρινές λύσεις: διαγράμμιση στο οδόστρωμα που σχημάτιζε έναν κύκλο και τοποθέτηση παλλόμενων φωτεινών σηματοδοτών. Όπως είχε επισημανθεί στη σχετική συζήτηση, η διαγράμμιση είχε ήδη αρχίσει να ξεθωριάζει.
Και κάπου εδώ αναδεικνύεται η ουσία του προβλήματος: άλλο η προσωρινή διευθέτηση της κυκλοφορίας και άλλο η κατασκευή μιας ολοκληρωμένης υποδομής, σχεδιασμένης να βελτιώσει ουσιαστικά την οδική ασφάλεια.
Τα προσωρινά μέτρα μπορεί να έχουν επικουρικό ρόλο, δεν μπορούν όμως να υποκαταστήσουν επ’ αόριστον τον συνολικό σχεδιασμό και την υλοποίηση ενός έργου που κρίνεται αναγκαίο.
Οι μελέτες υπάρχουν, η χρηματοδότηση αναζητείται, το έργο περιμένει
Κατά τη συζήτηση του θέματος το Σεπτέμβριο του 2025, ο δήμαρχος Σπάρτης, Μιχάλης Βακαλόπουλος, είχε αναγνωρίσει το πρόβλημα, σημειώνοντας χαρακτηριστικά ότι η πόλη ενδέχεται να είναι από τις ελάχιστες χωρίς κόμβους.
Όπως είχε αναφέρει, η δημοτική αρχή παρέλαβε δύο μελέτες για ισάριθμους κόμβους, συνολικής αξίας 60.000 ευρώ, επισημαίνοντας ότι το ποσό των 30.000 ευρώ δεν επαρκεί για την κατασκευή ενός τέτοιου έργου.
Παράλληλα, είχε θέσει ως αναγκαία προϋπόθεση την εκπόνηση ολοκληρωμένης κυκλοφοριακής μελέτης, ενώ είχε αναφερθεί στην αναζήτηση χρηματοδότησης για την κατασκευή κόμβων σε δέκα σημεία της πόλης.
Η δέσμευση ήταν σαφής ως προς την κατεύθυνση: εφόσον δεν εξασφαλιζόταν χρηματοδότηση, θα προχωρούσε σταδιακά η εκπόνηση μελετών, με πρώτη προτεραιότητα τη διασταύρωση στο ΚΤΕΛ, η οποία χαρακτηρίστηκε ως η πιο κρίσιμη.
Ωστόσο, από τις εξαγγελίες μέχρι την υλοποίηση μεσολαβεί μια απόσταση που, στην περίπτωση της Σπάρτης, παραμένει αδικαιολόγητα μεγάλη. Και όσο δεν καταγράφεται πρόοδος, τόσο ενισχύεται η αίσθηση ότι το ζήτημα εγκλωβίζεται σε έναν φαύλο κύκλο αναμονής.
Μια πρόταση που δεν προχώρησε
Στην ίδια συζήτηση, ο κ. Τσουκλέρης είχε προτείνει να ενταχθεί το συγκεκριμένο έργο στον κωδικό της οδοποιίας, δεδομένου ότι τα 30.000 ευρώ δεν επαρκούσαν για την υλοποίησή του.
Η πρόταση δεν προχώρησε.
Έτσι, αντί να υπάρξει μια σαφής διαδρομή προς την εξεύρεση των απαιτούμενων πόρων και την έναρξη των εργασιών, το έργο παρέμεινε σε εκκρεμότητα. Το ερώτημα που προκύπτει είναι εύλογο: ποια συγκεκριμένα βήματα έχουν γίνει έκτοτε και ποιο είναι το χρονοδιάγραμμα για την αντιμετώπιση του προβλήματος;
Διότι η αναγνώριση μιας ανάγκης, όσο σημαντική κι αν είναι, δεν αρκεί. Απαιτούνται αποφάσεις, εξασφαλισμένοι πόροι, σαφείς προτεραιότητες και, κυρίως, μετρήσιμη πρόοδος.
Έξι και πλέον χρόνια μετά τις πρώτες επισημάνσεις, ο χρόνος εξακολουθεί να περνά, ενώ το ζήτημα των κόμβων παραμένει ανοιχτό. Η οδική ασφάλεια, όμως, δεν μπορεί να εγκλωβίζεται σε έναν ατέρμονο κύκλο υποσχέσεων και καθυστερήσεων.