Είναι πια κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Τα μηχανάκια των διανομέων διασχίζουν την πόλη από το πρωί ως αργά το βράδυ, φέρνοντας στην πόρτα μας ό,τι χρειαζόμαστε με ένα άγγιγμα στην οθόνη. Συχνά όμως γινόμαστε μάρτυρες σκηνών που μας προβληματίζουν: μια μηχανή που μπαίνει ανάποδα σε μονόδρομο, μια άλλη που ανεβαίνει στο πεζοδρόμιο για να κερδίσει λίγα μέτρα, ταχύτητες που δεν ταιριάζουν στα στενά της γειτονιάς, οδηγοί χωρίς κράνος ή με το κινητό στο χέρι. Ακόμη και πλατείες, εκεί όπου παίζουν παιδιά, ξεκουράζονται ηλικιωμένοι και περπατούν περαστικοί, γίνονται κάποιες φορές πέρασμα για όσους βιάζονται.
Καμία από αυτές τις κινήσεις δεν είναι απλώς μια μικρή παράβαση. Είναι ένας κίνδυνος που περιμένει τη στιγμή του. Ας φανταστούμε έναν οδηγό αυτοκινήτου που βγαίνει από ένα στενό και κοιτάζει, όπως είναι φυσικό, μόνο προς την πλευρά από την οποία έρχεται η κυκλοφορία. Από την αντίθετη μεριά, ανάποδα, πλησιάζει ένα μηχανάκι. Κανείς δεν το περιμένει, γιατί κανείς δεν θα έπρεπε να βρίσκεται εκεί. Ένα δευτερόλεπτο αρκεί.
Δεν πρόκειται για ζήτημα «καλών» και «κακών». Οι περισσότεροι διανομείς είναι νέοι άνθρωποι που εργάζονται σκληρά, συχνά κάτω από ασφυκτική πίεση χρόνου. Αυτή η πίεση είναι πραγματική και αξίζει να συζητηθεί ανοιχτά. Οι εταιρείες και οι πλατφόρμες που ορίζουν τους ρυθμούς, αλλά κι εμείς οι ίδιοι ως πελάτες, όταν περιμένουμε το φαγητό μας «αμέσως», μοιραζόμαστε ένα μέρος της ευθύνης. Ζούμε σε μια εποχή που τα θέλει όλα γρήγορα, και αυτή η βιασύνη έχει τίμημα.
Η λύση δεν βρίσκεται στην επίρριψη ευθυνών, αλλά στη συνεργασία. Χρειάζονται τακτικοί έλεγχοι και διαδικασίες που εφαρμόζονται στην πράξη. Χρειάζεται ουσιαστική εκπαίδευση των οδηγών και ενεργή ευθύνη από τις εταιρείες που τους απασχολούν, ώστε η ασφάλεια να προηγείται του χρονομέτρου. Και χρειάζεται, τέλος, λίγη υπομονή και κατανόηση από όλους εμάς.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, η απόσταση ανάμεσα σε μια παραγγελία που άργησε πέντε λεπτά και σε μια οικογένεια που δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια, είναι μόνο μία απόφαση στο τιμόνι.