Το Πάσχα παρέδωσαν οι Πατέρες να γιορτάζεται μέσα στη μυρίπνοη Άνοιξη. Για να γιορτάζει μαζί με τους Χριστιανούς ΚΑΙ η φύση, που είναι στην καλύτερη ώρα της, αλλά και γιατί η Άνοιξη είναι η Ανάσταση της Φύσης μετά τον θλιβερό Χειμώνα.
Γι’ αυτό και ο άνθρωπος, κάθε Πάσχα, νιώθει μέσα του να φυλλοκαρδίζει η πεθυμιά να βγει απ’ την τσιμεντένια φυλακή της πόλης και να γιορτάσει κάπου έξω απ’ αυτήν, μαζί με τον ουρανό και τα σύννεφα, με τον ήλιο, τ’ άστρα και το φεγγάρι, με τα δέντρα και τα λουλούδια, με το αεράκι της εξοχής και τα πουλάκια του Θεού, που κρυμμένα στις φυλλωσιές ψάλλουν κι αυτά το Μεγαλείο του Δημιουργού.
Τούτη η αίσθηση και η ανάγκη η εσωτερική, οδήγησε, ΚΑΙ φέτος, πλήθος πιστών στον Αγιώργη της Σπάρτης, στο Ψυχικό, όπου οι άξιοι, φιλότιμοι και ακάματοι ιερείς του Α. Νίκωνος Σπάρτης π. Αθ. Σπηλιώτης και π. Κων/νος Σκάλτσας, συνεπικουρούμενοι από τον καλλικέλαδο ιεροψάλτη κ. Θεόδωρο Τσαγκαρούλη, τέλεσαν και φέτος την ακολουθία του Επιταφίου και της Αναστάσεως.
Το απόγευμα της Μ. Παρασκευής ο Επιτάφιος πέρασε ανάμεσα στα μνήματα του Αγιώργη και η ανθισμένη, ολόγυρα, Φύση προσέφερε το μύρο σ’ Εκείνον που κάποτε δέχτηκε τη σμύρνα και την αλόη του ενταφιασμού. Κι ο Ιησούς έκρουσε την πλάκα στο κάθε μνήμα, έτσι όπως εμείς χτυπάμε μια πόρτα για να μας ανοίξουν κι έφερε στον καθένα «νοικοκύρη» του μνήματος το μήνυμα να μην κιοτεύει και να μην χάνει την Ελπίδα της Ανάστασης. Κι οι κεκοιμημένοι είδαν και άκουσαν και χάρηκαν κι έσκυψαν και προσκύνησαν τον Κύριο κι ομολόγησαν:
Πιστεύω , Κύριε, και «προσδοκώ ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος…»
Και το βράδυ του Μ. Σαββάτου το μεγάλο προαύλιο του Κοιμητηρίου του Αγιώργη, φάνηκε πολύ μικρό για να χωρέσει το πλήθος των ευσεβών που συνέρρευσαν, για να εορτάσουν την Ανάσταση του Κυρίου, αλλά και για να συντροφέψουν τους Κεκοιμημένους σ’ αυτή τη μεγάλη και σημαντική βραδιά.
«Οι πολυέλεοι ολόφωτοι αναμμένοι, αι άγιαι εικόνες στίλβουσαι, οι ψάλται αναμέλποντες τα Πασχάλια» και οι παπάδες λαμπροφορεμένοι καρτέρεσαν την ώρα που «εγένετο σκότος βαθύ» κι ύστερα μια αναμμένη με Άγιο Φως λευκή λαμπάδα πρόβαλε στο Άγιο Βήμα και ακούστηκε στεντόρεια η κλήση:
«Δεῦτε λάβετε φῶς ἐκ τοῦ ἀνεσπέρου φωτός, καὶ δοξάσατε Χριστόν, τὸν ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν».
Και άναψε, αυτή η Ιερή Φλόγα, φλόγες αναρίθμητες στις λαμπάδες που κρατούσαν οι πιστοί αλλά και στις ψυχές τους και διαλύθηκαν τα σκότη του θανάτου και της αμαρτίας και νίκησε, για μιαν ακόμα φορά, το Άπλετο Φως του Κυρίου μας, διατρανώνοντας στα πέρατα του Ουρανού και της Γης ότι τα πάντα μπορούν να μεταμορφωθούν με το φως της Αναστάσεως σε δρόμο ζωής κι ότι το σκοτάδι δεν έχει τον τελευταίο λόγο.
Κι ύστερα οι ιερείς και οι ψαλτάδες και τα παιδάκια με τα εξαπτέρυγα κι ο κόσμος όλος κρατώντας τις αναμμένες λαμπάδες βγήκαν έξω από το ναό και διαβάστηκε ευλαβώς το Αναστάσιμο Ευαγγέλιο του Μάρκου:
«Διαγενομένου τοῦ Σαββάτου… ἔρχονται ἐπὶ τὸ μνημεῖον ἀνατείλαντος τοῦ ἡλίου… καὶ ἀναβλέψασαι θεωροῦσιν ὅτι ἀποκεκύλισται ὁ λίθος… εἶδον νεανίσκον καθήμενον ἐν τοῖς δεξιοῖς… ὁ δὲ λέγει αὐταῖς: Μὴ ἐκθαμβεῖσθε, Ἰησοῦν ζητεῖτε τὸν Ναζαρηνὸν τὸν ἐσταυρωμένον; Ηγέρθη, οὐκ ἔστιν ὦδε, ἴδε, ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν αὐτόν…»
Κι αμέσως μετά … «Χριστός Ανέστη εκ νεκρών…» όχι ως ευχή, όπως το «χρόνια πολλά», αλλά ως θριαμβικό άγγελμα, βεβαίωση, σιγουριά.
Κι οι αναμμένες λαμπάδες των πιστών ανεβοκατέβαιναν νικηφόρα κι έλαμψαν τα λευκά μάρμαρα των τάφων, κι αστραποβόλησαν τα καντήλια τους ακόμα κι αυτά που ήταν σβηστά, και εκπληρώθηκε και πάλι η προφητεία του Ιεζεκιήλ (λζ’, 1-14) εκεί όπου τα «ξηρά οστά» απέκτησαν νεύρα, σάρκες και δέρμα με την ενέργεια του Θεού, και ύστερα «εισήλθεν εις αυτούς το πνεύμα και έζησαν και έστησαν έτη το ποδών αυτών».
Κι αγλάϊσαν τα πρόσωπα των πιστών, μιας κι Εκείνος που αναστήθηκε «ένεκα της ταλαιπωρίας των πτωχών και του στεναγμού των πενήτων», Εκείνος που δέχτηκε της αμαρτωλής τα μύρα και του ληστή το «Μνήσθητί μου», δέχτηκε και των πολλών τη μετάνοια και καθάρισε τις ψυχές τους.
« Αναστήτω ο Θεός, και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού, και φυγέτωσαν από προσώπου αυτού οι μισούντες αυτόν.
Πάσχα ιερόν ημίν, σήμερον αναδέδεικται, Πάσχα καινόν, Άγιον, Πάσχα μυστικόν, Πάσχα πανσεβάσμιον, Πάσχα Χριστός ο λυτρωτής, Πάσχα άμωμον, Πάσχα μέγα, Πάσχα των πιστών, Πάσχα το πύλας υμίν, του Παραδείσου ανοίξαν, Πάσχα πάντας αγιάζον Πιστούς.»