Στον λόφο του Γολγοθά, ο Ιησούς δεν ανέβηκε απλώς για να σταυρωθεί· ανέβηκε κουβαλώντας έναν σταυρό που δεν ήταν μόνο ξύλινος, αλλά και βαθιά ανθρώπινος. Ήταν το βάρος της αδικίας, της εγκατάλειψης, της προδοσίας, της σιωπής των πολλών μπροστά στο άδικο. Ήταν ο σταυρός ενός ανθρώπου που βρέθηκε μόνος απέναντι σε ένα σύστημα που είχε ήδη αποφασίσει την καταδίκη του.
Σήμερα, αιώνες μετά, ο σταυρός δεν έχει εξαφανιστεί. Έχει αλλάξει μορφή.
Τον κουβαλούν οι πολίτες που παλεύουν καθημερινά με την ακρίβεια, που βλέπουν τον μισθό τους να τελειώνει πριν τελειώσει ο μήνας. Τον κουβαλούν εκείνοι που γίνονται έρμαια της αισχροκέρδειας, που πληρώνουν ακριβά βασικά αγαθά ενώ κάποιοι λίγοι συσσωρεύουν πλούτο. Είναι ο σταυρός της αβεβαιότητας, της αγωνίας για το αύριο.
Είναι, επίσης, ο σταυρός της απατεωνιάς και της έλλειψης εμπιστοσύνης. Όταν οι θεσμοί που οφείλουν να προστατεύουν τον πολίτη αποτυγχάνουν ή καθυστερούν, όταν η δικαιοσύνη δεν αποδίδεται ή μοιάζει επιλεκτική, τότε το βάρος γίνεται ασήκωτο. Η αίσθηση ότι «το δίκιο δεν βρίσκει τον δρόμο του» πληγώνει βαθύτερα από κάθε οικονομική δυσκολία.
Και υπάρχει κι ένας ακόμη σταυρός: αυτός της ανισότητας. Όταν κάποιοι ζουν με προνόμια που μοιάζουν απρόσιτα για τους πολλούς, όταν οι ευκαιρίες δεν μοιράζονται δίκαια, τότε η κοινωνία διχάζεται. Και μέσα σε αυτόν τον διχασμό, ο καθένας σηκώνει μόνος του το φορτίο του.
Η διαφορά ίσως είναι ότι ο Ιησούς γνώριζε το τέλος της διαδρομής του. Οι σύγχρονοι «σταυροί» δεν έχουν πάντα ορατή λύτρωση. Δεν υπάρχει ένας λόφος όπου τελειώνει η δοκιμασία· υπάρχει μια καθημερινότητα που επαναλαμβάνεται.
Κι όμως, μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, υπάρχει ένα κοινό σημείο: η αντοχή. Όπως τότε, έτσι και τώρα, ο άνθρωπος συνεχίζει να προχωρά, να σηκώνεται, να ελπίζει. Η αλληλεγγύη, η διεκδίκηση, η φωνή που υψώνεται απέναντι στο άδικο είναι ίσως οι σύγχρονες μορφές αντίστασης στον σταυρό που επιβάλλεται.
Το ερώτημα που μένει ανοιχτό δεν είναι αν υπάρχουν σταυροί – αυτοί είναι παντού. Το ερώτημα είναι αν θα συνεχίσουμε να τους κουβαλάμε σιωπηλά ή αν θα αναζητήσουμε συλλογικά έναν τρόπο να τους ελαφρύνουμε.
Γιατί, τελικά, κανένας σταυρός δεν γίνεται ελαφρύτερος όταν τον σηκώνει ένας μόνος.
Τ.Κ –